II część „Dziadów” Adama Mickiewicza, rozpoczynająca się od słów zaczerpniętych z „Hamleta” Williama Szekspira („Są dziwy w niebie i na ziemi, o których ani śniło się waszym filozofom”), to utwór będący fundamentem polskiego romantyzmu. Dzieło, opublikowane jako jedna z wileńsko-kowieńskich części dramatu, uchodzi za swoiste wyzwanie, które wieszcz rzucił oświeceniowemu światopoglądowi. W „Dziadach” ich autor nie tylko przekształcił ludowo-pogański zwyczaj w mit narodowy, ilustrując prosty, surowy system moralny, ale przede wszystkim pokazał, że świat kryje w sobie liczne enigmy, niezbadane dotąd przez mędrców.
Jak co roku, przed scenicznym wyzwaniem zinterpretowania XIX-wiecznego arcydramatu stanęli uczniowie pani Ewy Trojańczyk. Klasa II L, dbając o odtworzenie gotyckiego klimatu utworu, samodzielnie skomponowała stroje oraz rekwizyty niezbędne do, wiernej treści, scenografii. Młodzież, pod kierunkiem wychowawcy, zmieniając szkolną salę w przycmentarną kaplicę, dokonała uroczystego odczytu dzieła z 1823 roku, dzięki czemu, realizując swój pierwszy miniprojekt literacki, odświeżyła także informacje dotyczące lektury obowiązkowej na egzaminie maturalnym.
Po uroczystości pod przewodnictwem Guślarza, w czasie której odrobiny wytchnienia mogły zaznać dusze czyśćcowe, był także moment na poczęstunek w klasowym gronie oraz refleksję towarzyszącą wigilii Wszystkich Świętych, aby uwrażliwiać nastoletnich czytelników na obecny w kulturze, pełen tajemnic, kod etyczny.
